Any fool can make things bigger, more complex, and more violent. It takes a touch of genius and a lot of courage to move in the opposite direction.Albert Einstein
Ostatnim razem pisałem o zabawie z unicode w Rubym. Podkreślam słowo "zabawie" bo raczej nie jest to praktyczne. Chciałem jeszcze pokazać jeden dosyć ciekawy trick, który można uznać także za niezbyt praktyczny, choć niekoniecznie (o tym za chwilę).
Jak powszechnie wiadomo, wsparcie dla unicode w Rubym jest.. kiepskie. Zdaje się pełnosprawna obsługa tego standardu ma pojawić się w wersji 2.0. Tą sytuację oczywiście programiści nie mogli zaakceptować, dlatego powstało kilka bibliotek, które próbują symulować obsługę unicode.
Okazuje się jednak, że Ruby wspiera jak najbardziej pisanie kodu źródłowego właśnie w tym zestawie znaków (dokładnie utf8). Daje nam to możliwość używania w kodzie nie tylko znaków ze zbioru [a-Z,0-9,_], ale także każdego inne znaku dającego się zapisać w unicode. Pisząc "w kodzie", mam na myśli przede wszystkim nazwy metod, zmiennych, klas, bo jeśli chodzi o stringi to możesz sobie wstawiać tam co chcesz (a co potem zrobi z tym Ruby, np. poprzez wywołanie metody 'length', to już inna sprawa :)). Oto przykład (od razu zaznaczam, że wpis jest "for fun", nie doszukuję się tu czegoś niesamowitego):
Na wstępie chciałbym Was powitać po dłuższej przerwie. Zleciały wakacje, zleciał wrzesień a ja nie zmusiłem się do napisania ani jednego wpisu. Wynika to z mojego podejścia do pisania. Otóż każdy wpis traktowałem dosyć poważnie i zawsze chciałem napisać coś sensownego co w praktyce oznaczało obszernego (wystarczy spojrzeć na poprzednie wpisy). Napisanie jednego artykułu trwało kilka (a nawet więcej) godzin. W najbliższej przyszłości prawdopodobnie się to zmieni i pojawiać się będą także bardzo krótkie wpisy, ale się zobaczy :). To tyle tytułem wstępu.
W dzisiejszym wpisie postaram się przybliżyć Wam temat idiomów (nie mylić z idiotami;)), ze szczególnym uwzględnieniem Rubiego rzecz jasna (niech nie zmyli Was wstęp, to nie jest rozprawka na język polski! :D). Zacznijmy od wstępu teoretycznego. Cytując za Wikipedią:
Języki dynamiczne, takie jak Ruby, Python czy też Php wymagają w zasadzie zupełnie innego podejścia niż do języków typowanych statycznie, tj. Java czy też C#. Otóż gdy pisząc w Javie, gdy natkiemy się na poniższą deklarację: